|
| |
| |
| |
4/12/2009
28 Kasım 1950 Gecenin ilk saatleri sessizlik içinde geçirilmiştir. Bu halin sabaha kadar devamı,
dondurucu bir soğukta mümkün olduğu kadar dinlenip uyku kestirmeleri istenir.
Fakat bu hal çok kısa sürer. Saat 03. 00'ten sonra dağdan gelen silah sesleri
sükûneti bozar. Dağdan gelen silah sesleri keşif kıtasına düşmanın veya bir çete
grubunun çattığının alâmetidir. Nöbetçilerin yanlış bir görüşün yanlış tesirlerine
kapılarak ateş açtıkları da tahmin edilir. Vakit biraz geçince silah seslerinin artması,
arada bomba ve havan mermilerinin patlamalarının sıklaşması, keşif kıtasının
düşmanla muharebeye tutuştuğuna şüphe bırakmaz.
Keşif kıtasının yeri ile tugay muhabere idare yeri arasındaki yükseklikler,
telsiz irtibatına mani olduğundan keşif birliğinden bir haber alınamaz.
Keşif birliğinden Üsteğmen Kamil Doğan yaşadıklarını şöyle anlatıyordu:
Artçı görevi ile geriye doğru gelirken yolda kolordunun tugayla
irtibat için tahsisettiği telsiz kamyonunun bozulmuş olduğunu gördük,
Amerikalı muhabere Yzb. Lorenzon arabasını tamir etmekle meşguldü,
tamir işi bitinceye kadar kendisini beklememizi rica etti.
Bu sırada keşif kolu baş tarafı ile yolun kıvrım yerine gelmiş bulunuyorduk.
Arabanın tamirini izlerken yolun kuzeyindeki ormanlıklar
içinden birden bire makineli tabanca sesleri yükseldi ve ardından saldırı
başladı. Ortalık bir anda mahşer yerine döndü, göğüs göğse bir mücadele
başladı. Bu boğuşma ve bağrışmalar arasında ben yolun solunda ki uçuruma
yuvarlanmıştım. Kendimi toparlayıp da etrafıma baktığımda iki ere rastladım.
Havan ve onları takiben el bombaları ile yaptıkları baskın karşısında bir anda
yakın boğuşmalar ve bağrışmalar başlamıştı. Biraz sonra yanımda ki teğmen
Hüseyin Günsurla ( bu arkadaşım o günün sonunda şehit olmuştur )
iki erinde yanıma yaklaştıklarını gördüm, gerek dinleme ve gerekse ara sıra
sesle işaret vermemize rağmen diğer arkadaşlarımız hakkında bir bilgi
edinemeyerek derenin tabanında rastladığımız patikayla tugaya kadar geldik.
Baskın yapanların dünden beri muhacir veya Güney Kore askeri süsünü
vererek gerilerimize doğru akın halinde geçen düşmanın öncüsü gerillâcıların
olduğu ve bunların hemen arkasından düşman birliklerinin gelmekte oldukları
anlaşılıyordu.
Amerikalıların evvelce dedikleri gibi düşman hareket ve muharebelerini
gece yapmaktadır.
Bu çatışmada o sırada muhabere mihveri kablosunu toplamakla meşgul
olduğu anlaşılan muhabere takım komutanı Üsteğmen Tahir ÜN ile keşif
birliğindeki istihkâm takım komutanı Üsteğmen Muzaffer Arca şehit olmuş,
Amerikan muhabere Yzb. Lorenzo esir düşmüş ve sonra
Birleşmiş Milletler ile Kızıl Çin arasında yapılan esir değişiminde
Amerika'ya dönmüştür.
Arıza yaptığı için 4. bölükten başına beş er konarak yolda bırakılan
römorklu bir cip arabası, keşif müfrezesinin ilerden geriye dönen bir
aracıyla bir süre geriye çekilebildiyse de yolda düşman baskınına uğramış
ve beş erden yalnız biri yaralı olarak, birliğine dönebilmiştir. Bu römorklu
cipin içinde bulunan iki 81'lik havan, bir telsiz makinesi, birçok hafif silah,
cephane vesaire de düşmana kalmıştır.
1. Bölüğün silah takımı astsubay ile üç ağır ve dört hafif makineli tüfek
nişancısı ve birkaç roketatar taşıyan erler fazlasıyla yorulup geride
kaldıklarından, o sırada baskına uğraması sebebiyle geriye savuşan keşif
müfrezesi komutanın cip arabasına bunların taşıdıkları silah ve cephaneler
geçici olarak konarak erlerin yürüyüşe devam etmeleri sağlanmış ise de,
bunlar yine düşman baskınına uğradıklarından yalnız Astsubay birliğine
dönebilmiş, diğerlerinin ne olduğu bilinememiştir.
Astsubay Arif Özbek'in komutasında bir manga, ileri karakol postası olarak
köprünün ilerisine sürülmüş, iki makineli tüfekle pekiştirilmiş bir takım
Wavon köyünün güney batısında ve köprünün doğusunda ki tepeye
gönderilmiş, yolun batısında köprüye hâkim tepeye gene iki makineli
tüfekle takviyeli bir takım yerleştirilmiş ve son takım da bunun soluna
konmuştu. İleri karakol bölüğü, böylece üç takımı yarım kilometreye
yakın bir cepheye yayarak köprüyü, yolu ve boğazın giriş yerini tıkamak
görevini yapmaya çalışmıştır. Düşmanla o gece temas sağlanmıştır.
Düşmanın 10. bölüğe taarruzu ortalık ağarırken başlamış ve ilk saldırı
köprünün ilerisindeki postaya olmuştur. Postanın komutanı Astsubay
Arif Özbek şehit olmuş
ve postadan geriye ancak birkaç
kişi dönebilmiştir.
Düşman geriye dönebilen bu birkaç kişinin peşine takılarak,
bunların mevzilerine ilerleyerek iki postayı geri attıktan sonra,
bölüğün hemen bütün cephesine birden 60–70 metre den ateş
ederek hücuma başlar. Fakat takımlar düşmanın hücumlarını şiddetli
ateşle karşılarlar. Etkili ateş altında kalan düşman kısmen gerileyerek
köprünün ötesinde mevzilenir, kısmen de sağa sola kayıp, 10. bölüğü
kuşatmaya çalışır. 10. bölük komutanı tabur komutanına verdiği ilk
raporda, miktarı henüz kestirilmeyen üstün bir düşman kuvvetinin
yakından taarruza geçtiğini belirtir. 11. Rok kolordusu birlikleri ve
keşif kıtamız üzerinde arka arkaya kazandığı muvaffakiyetlerle keyiflenen
ve şımaran düşman, bu mukavemeti de çabuk kıracağını sanarak,
fazla yayılmaya gerek duymadan saldırır.
Yol tarafındaki bölük mevziinin sökülmeyeceğini anlayan düşman,
gerisinden aldığı takviyelerle diğer bölüklerin cephelerine yayılarak
hamlelerini tekrarlar. Bu esnada topçumuz mevziine girip
ateşe başlamış, topçu ileri gözetleyicileri 1. hat bölüklerine varmış,
topçu uçakları muhabere sahasına gelmiştir.
Gözetleyiciler tarafından tanzim edilen topçu ateşlerimizde düşman
üzerinde ezici bir etki yapar. Düşman tarafından topçu ateşi gelmemekte,
topçu yerine bol havan, makineli ve otomatik tüfek ateşleri yapılmaktadır.
Bu esnada Albay Celal Dora da çok hızlı bir şekilde 9. bölük ihtiyat
takımı ile birlikte bulunduğu yerden 500 m . yükseklikteki dimdik ve 45
dereceden fazla meyilde olan sık ormanlık tepelere tırmanmaya başlar.
Arazinin çok çetin ve arızalı oluşu eratın 36 saatten beri devamlı hareket
halinde bulunuşları, uykusuz ve yorgun oluşları, bu tepelere tırmanmalarını
oldukça zorlaştırır. Takımın mevcudu 32 er bir Astsubay ve bir subaydan
ibarettir. Albay Celal Dora bu kadarcık küçük bir kuvvetle gerilerimize
sarktığı haber alınan ve kuvveti en az bir alay olduğu tahmin edilen bu
düşmana taarruz etmenin bir kıymet ifade etmeyeceğini ve muvaffak
olunamayacağını anlasa da, takım çok sık ormanlık arazide düşmanla
temasa gelince düşmanın noktainazarını kendilerine çevirecektir. Böylece
yanlarının tehdit edildiğini gören düşman hareket serbestini kaybedecek
ve kuvvetimizi tahmin edemeyeceğinden üstün bir kuvvetle takıma
taarruza teşebbüs edecek ve bu işler olup bitinceye kadar da tugaya
hazırlanmak ve kendini bu kötü durumdan kurtaracakları tedbirleri
almak için biraz daha zaman ve fırsat kazandırabileceklerdir. Dimdik
yokuştan nefes almadan olanca kuvvetlerini sarf ederek ilerlemeye
çalışırlar. Albay Celal Dora ana yurttan bir alay komutanı olarak Kore'ye
gönderilmişken içindeki bulundukları durum onu bir takım komutanlığına
mecbur etmiştir. Takım loşlaşan, yaprakları bol yaşlı sık ormanın içinde
yüksekliği 550 m . olan bu çetin tepeye biran evvel çıkıp gerilere sarkan
düşmanı görmek ve düşmanı hedefinden alıkoymak heyecanıyla
dinlenmeye bile vakit bulamadan olanca kuvvetini kullanarak ilerlerler.
Albay Celal Dora'nın on metre kadar ilerisinde üç er, sağında ve
solunda da diğer erler, yanları dikkatle gözetleyerek kendilerini 50 metre
geriden takip eden takımın gözcülüğünü yapmakta ve emniyeti sağlamaya
çalışarak, ilerlerler. Her atılan adımda düşmanla karşılaşma ihtimalini de
hesaba katarak çok dikkatli ve gözleriyle sık ormanın içini tarayarak elleri
tetikte ilerlerken, tepeye 150 metre kala birdenbire ileriden; yanlardan
ve ağaçların dalları üzerinden kulakları çınlatan makineli tüfeklerle
düşmanın yağmur gibi ateşlerine maruz kalırlar.
 ALBAY CELAL DORA
O ANI ŞÖYLE ANLATIYOR:
“Düşmanın ansızın ateşine maruz kalmış bir anda kendimizi yere atmıştık.
Çin alayının yancıları buraları çoktan tutmuş, tahkimat yaparak yerleşmiş
ve mükemmelen gizlenmişlerdi. O kadar mahirine gizlenmiş ve gerek
siperlerinde ve gerekse ağaç dalları arasında o kadar ustalıkla
saklanmışlardı ki, ardı arkası kesilmeyen sürekli ateşlerine rağmen bir kişi
görmemiz mümkün olmamıştı. Bizi 50 metre mesafeden takip eden
takımda aynı zamanda ateşe maruz kalmış ve bu durumda bizden
çok evvel bu tepelere yerleşmiş olan düşman yancılarının ağına
düşmüştük. Ateş ara vermeden olanca hız ile devam ediyor ve hiçbir
hedef göremediğimizden bir tek mermi dahi atmak fırsatını bulamıyorduk.
Bu şiddetli ateş karşısında bulunduğumuz yerden daha fazla beklemenin
sonu vurulmak, esir olmak veya ölmekti. Geriye doğru sürünerek takımın
bulunduğu yere gitmek ve takımı harekete geçirmek için solumdaki ere
işaretle geri çekilmesini emrettim. Bunu gören sağımdaki yaralı er,
-- "Beni burada bırakmayın albayım, ağır yaralıyım " diye yalvarıyordu.
Bu şiddetli ateş altında onun yanına giderek yarasını sarmak
veya geriye doğru sürüklemek imkânı yoktu. Bu yaralı arkadaşıma,
hiç kımıldamadan ölmüş gibi hareketsiz kalmasını ve geriden takımı
alarak kendisini kurtaracağımı söyleyerek solumdaki erle birlikte
geriye doğru sürünmeye başladık. En ilerideki arkadaşımız ilk
ateşte şehit olmuş ve olduğu yerde cansız ve hareketsiz kalmıştı.
Sürünerek çekildiğimizi gören Çinlilerden birkaçının ağaçlar
arasından bizi yakalamak için hayvan gibi uluyarak ve koşarak
yaklaştıklarını gördük. Adeta nara atar gibi bağırarak üzerimize
saldıran Çin askerlerini ilk defa burada görmüştüm. Ben otomatik
kara bin tüfeğimle ve beni takip eden erde kendi tüfeğiyle ateş
ederek bunlardan birkaçını yere serip bizi takip edemez hale
koyduktan sonra sürünerek çekilmeye ve ateşe devam ettik.
Takımın bulunduğu yer düşman ateşi ve gözü altında savunmaya
gayri müsait çukurca bir yerdi. Takım bu çukur yerde bir taraftan
ileriden ve yanlardan gelen ateşlere karşı kendini korumaya çalışmakta
bir taraftan da düşmandan görebildiklerine ateş etmekteydi.
Biz takımın yanına yanaştığımız zaman orman içindeki Çinlilerin
yaygaraları ve çakal gibi uluyarak birbirine işaret vermeleri
fazlalaşmış ve ağaçlar arasından koşarak takıma doğru yaklaştıklarını
görmüştük. Düşmanın burada karşımızda gördüğümüz kuvveti en
aşağı bir makineli tüfek takımı ile takviyeli bir bölük kadardı.
Takıma saldıran bu üstün düşman karşısında yerimizi terk ederek
geriye çekilmemiz halinde kendileri ile çok yakın temas halinde
bulunduğumuz düşman bizi bir daha bir yerde tutunmamıza fırsat
vermeyecek şekilde takip ve daha cesaretle saldırmasına devam
edecek ve cepheyi muannidane bir şekilde savunarak düşman
hücumlarına göğüs geren üçüncü taburun yan ve gerisine düşerek
bu taburunda savunmasını felce uğratacaktı. Bulunduğumuz çukur
yerde pasif olarak beklemeleri de takımın imhasından başka bir netice
vermeyecekti. Hiç olmazsa bizim ilk defa ateşe maruz kaldığımız
50 metre kadar ilerideki nispeten daha müsait araziyi ele geçirdiğimiz
takdirde burada savunma imkânı bulunacak veya müsait bir zemin
ve zamandan faydalanarak düşman üzerine atılmak da mümkün
olacaktı. Bu mukayeseyle takım komutanına takımın 50 metre kadar
ilerideki arazi kısmına yerleştirilmesini emretmiştim. Takım evvela
ateşleriyle düşmanın saldırısını durdurmuş ve arkasından bende
kendileriyle beraber olduğum halde yaptığımız ilk hücum muvaffak
olarak yaralı vaziyette bıraktığımız erin bulunduğu arazi kısmını
işgal ve burada savunma için tertiplenmiştik.
Vakit geçtikçe yeni yeni takviye birliği alan düşman taarruzunu
sık sık tazelemekte ve takımda şiddetli ateşlerle taarruzlarını
kırmaya çalışmaktaydı.
Bu sıralarda Wovan boğazı girişini savunmakta olan üçüncü
tabur cephesinde muharebenin çok kızışmış olduğu her türlü
silahların olanca hızı ile çalışmasından ve çeşitli mermi infilaklarından
anlaşılıyordu. Bu esnada tepemizde çok alçak vaziyette uçan
Amerikan uçak filoları neredeyse bize de ateş edecekleri endişesi
içindeydik. Dost olmalarına rağmen ikinci bir düşman gibi biz
onlardan da korunmaya çalışıyorduk. Takımın yanında uçaklarla
anlaşacak panoların bulunmayışı, arazinin çok sık ormanlık oluşu
yüzünden kendimizi uçaklara tanıtıp yardım talebinde bulunamamıştık.
Ormanın azıcık seyrek yerlerinde bulunan erlerimiz çelik başlıklarını
sallayarak kendilerinin dost olduklarını uçaklara tanıtmak istiyor
ve fakat muvaffak olamıyorlardı. Bununla beraber bulunduğumuz
yerden düşman alayının tepeler hattının arkasından geçtiği yol kısmı
görülemediği için bu alayın durumunun ne olduğu bilinemiyordu.
Tepemizdeki uçakların bu yol üzerindeki düşman alayına ateş
etmemeleri onların dost ve düşman olduklarını anlayamadıklarından
ileri geliyordu.
4/12/2009
Kunuri Muharebesi
26 Kasım 1950
Saat 18. 00’de harekete geçirilen pekiştirilmiş keşif birliğinden beş dakika
sonra, 1. piyade iki bölüğü ile tugay havan bölüğü keşif birliğini izler.
2. tabur ilkin yaya olarak ve sonra kolordudan gelen kamyonlarla
sevk olunur. 1. taburdan boşalan tugay ulaştırma bölüğünün araçları
geri gelerek önce yaya yürümeye başlayan 3. taburu bindirirler.
Bu sırada tugayın motorlu topçu taburu 25. Amerikan tümen bölgesinde
Kunuri’ye gelerek Choyang-myon’a gönderilir. Tugayın son birliklerinin
bu bölgeye varmaları, gece yarısından sonraya ve konup istiharete
geçmeleri ise 27 Kasım 1950 saat 03. 00’e kadar sürer.
Tugayımız yolda ilerlerken başsız, beşer onar kişilik Güney Koreli
birkaç asker grubuna rastlar. Bunların bir kısmı silahlı, bir kısmı da
silahsızdır. Yapılan sorgularında Kore kolordusunun 7. tümeninden
olduklarını, büyük düşman kuvvetlerinin taarruzu karşısında,
tümenlerinin dağıldığını, Sunchon'da toplanacaklarını, düşman ve
kolorduları hakkında bir bilgilerinin olmadığını ifade ederler. Aralarında
subay olduğu anlaşılan birine, toplanmaları ve tugayımızla birlikte,
düşmanla çarpışmaları için bir deneme olarak yapılan teklifi subay
adeta dehşetle karşılar, buna muktedir olamayacaklarını korku ve
heyecanla ifade eder ve tugayımızdan alel acele kaçarak uzaklaşmaya
çalışır. Bunlar görünüşleriyle madden ve manen bitkin haldedirler.
Tugay komutanı Tahsin Yazıcının emriyle yakınlarda olmalarının
zararına binaen, inzibatlara toplattırılarak kolorduya gönderilirler.
27 Kasım sabahına kadar 9. kolordudan dost ve düşman grubu
hakkında hiç bir bilgi verilmemiş, tugay sağ ve solunda bir dost
birlik olmaksızın, yalnız başına durumun meçhulleri içindedir.
O gece kuru ayaz bir havanın dayanılmazlığına rağmen sakin
bir şekilde geçirilir.
27 Kasım 1950
27 Kasım sabahı verilen emre göre birlikler vaktinde ve iltizamla yola
koyulurlar. Biraz sonra yokuşlar başlayınca vücutlar ısınmış bir halde
gevşemeler başlar. Yaya yürüyen piyade birlikleri ile motorlu vasıtaların
aynı kol içinde yürümesi çok sıkıcı olur. Yolun darlığı ve yanlarındaki
hareket imkânsızlığı yürüyüş tertibini karışık bir hale sokar.
Taburların ağır silah bölükleri motorludur. Taburlardan ayrılamazlar,
topçu taburunun ileride bulunması lâzımdır. Yürüyüş motorlu vasıtaların
sık sık durarak, ağır ağır ve sessizce ilerlemeyle devam eder.
İlerde emniyet tertibatı almış olan takviyeli keşif birliği yaptığı
dinlemelerde düşmanın mevcudiyetine ait herhangi bir belirti elde
edemez. Song-myon bölgesine gelen birliklere ayrı ayrı konma
yerleri gösterilmiş ve her birlik emniyet tertibatını alarak ateş
yakmadan kutuplarından başka bir şey kullanmadan, soğukta
donmamak için sabaha kadar uyumadan bulundukları yerde beklerler.
Amerikan ve Kore birliklerinden ve ne de düşman hakkında birliğimize
herhangi bir bilgi gelmez.
Bu durum karşısında Albay Celal Dora durumu değerlendirerek şartların
aleyhimize olduğunu görerek gerekli tedbirleri alır. Gece saat 24. 00'e
kadar brandası indirilmiş kamyonun içinde ve sönük bir mum ışığında
ertesi gün yapılacak harekâtın plânlarını hazırlar ve birlik komutanlarına
gerekli emirleri verir.
Keşif kıtası Karil Lyong yüksekliğine öğleye doğru varmış, fakat
düşmana henüz rastlanmamıştır. Sol kol hakkında bir bilgi alınamamadığı
için endişeler başlar, zayıf takatli telsizlerin birlikler arasında muhabereye
yetmediği ilk olarak bu harekette anlaşılmış olur. Yolun yokuşlu kısmı
piyadelerde yorgunluğu gittikçe artar ve yürüyüş ağırlaşır.
Tugay karargâhı muharebe kademesi saat 14. 00'de Karl Lyong
yüksekliğine çıkar ve şu tespitlerde bulunur:
-Topçu taburu 1. taburu takip etmektedir.
-Keşif kıtası Yondogni bölgesine varmış, 1. tabur kol başı o köye
yaklaşmıştır.
-3. Tabur Karil Lyong’a yaklaşmakta daha gerideki birlikler
yürüyüşlerine devam etmektedir.
-Sol kolun yol bulamaması sebebiyle kol komutanının emriyle
sağ kola katılmak üzere geri dönmüş olduğu haberi gelmiştir.
-Yakınlarda yada uzaklarda dost, düşman kimse görünmemektedir,
tek bir top ve tüfek sesi işitilmemektedir. Tam manasıyla ölü bir
sukût vardır. Kore kolordusundan en ufak bir alâmet yoktur.
-Keşif kıtası için artık hareket sahası açılmış olduğundan tank
takımı keşif kıtası emrine sevk edilir. Saat 14. 30' da tercüme
edilen ikinci bir emir gelir.
-Daha ileriye gitmeyiniz. Dün gece kamyonlardan indiğiniz yerin
on bir yarda doğusunda kalarak yolu doğuya, kuzeye, güneye
karşı kapayınız. Chongsongni 'de sizden birlik yoktur orada bir
düşman alayı bulunmaktadır.
Emir bu kadardır. Kolordunun maksadına bilhassa tümenin durumuna,
Kore kolordusunun akıbetine ait hiç bir bilgi verilmemiştir.
- Choyangni'de tugaydan herhangi bir birlik yoktur ve orada görülen
düşman alayıdır.
3/12/2009
Kunuri – Sunchon Arasındaki Muharebe
KUNURİ – SUNCHON ARASINDAKİ MUHAREBE
BİR TÜRK KOMUTANININ ANLATTIKLARI: “ Sunchon, Kunuri’ye en az 50 km . dir. Buraya kadar yaya olarak
yürümek, bunca yorgunluk, beş gecedir devamlı uykusuzluk ve her türlü
mahrumiyetlerden sonra ancak iki günde mümkün olabilirdi.
Hâlbuki düşmanın bu iki gün içinde Kunuri- Sunchon yolunu kesmek için
çok üstün kuvvetlerle giriştiği çevirme hareketinin gayesine ulaşması
muhakkaktı. Yegâne kurtuluş çaresi, süratle geriye gitmek için hareket
emrini bekleyen ve mevcudu yüzden fazla olan Amerikan motorlu
vasıtalarına beşer onar binip biran önce Sunchon’a çekilmek ve orada
tekrar toplanmaktı. Vasıtalardan istifade arzumuzu silah arkadaşlarımıza
hissettirdiğimiz zaman hiç de sevimli olmayan bir tavırla bize, yaya olarak
takip etmemizi icap eden yol istikametini gösterdiler ve ancak
yaralılarımızı taşıyabileceklerini söylediler.
Bize karşı gösterilen bu gayri dostane harekete sebep ne idi?
Çekilmenin bezgin, pasif ve ürkek haleti hâkim... Böyle bir zamanda
grup grup gelen Türklerin kaç gündür ne yaptıkları, neler başardıkları,
parça parça geliş sebepleri onlarca tamamen meçhuldü.
Lisan bilmediğimizden cephe kaçkını ve bozguncu artığı olmadığımızı
anlatmak mümkün olmuyordu... Daha üst makamlara müracaat ederek,
motorlu vasıtalara binmek müsaadesini almak belki kabil olurdu,
fakat artık onlara ihtiyaç duymayı bir izzetinefis meselesi telakki etmiştik.
O anda 2. Tümen karargâhının gerisinde cereyan eden yolun kesilme
hadise ve vahametinden Bölük Komutanı ile benim de haberimiz olmadığı
gibi Kunuri güneyinde ki sırtlarda emir bekleyen Amerikan alayları da
bihaber idiler.
Muhtelif birliklerden topladığımız 400 kadar mevcutla yolun kenarında
meyus ve mukadder, ne yapacağımızı düşünüp her şeye rağmen yaya
olarak Sunchon’a hareket kararı verildi. Bu kararın icapları içinde iki gün
hiçbir taraftan iaşe edilemeyeceğimize göre, açlık, bunca yorgunluktan
sonra hedefe varmadan yollarda serilip kalmak, yeni ve ümitsiz
muharebelere tutuşmak gibi musibetler mukadder ve bu derece kötü
mukadderattan sonra da ölüm muhakkaktı. Fakat o anda iyi denemeyecek
bakışlarına hedef olmaktansa, her türlü meşakkate göğüs gererek, en
sonunda düşman kurşunuyla ölmek, hepimiz için daha cazip görünüyordu.
Umumî bir tasviple bir ağızdan “yürüyelim arkadaşlar yürüyelim”
diye yükselen seslerdeki merdane manayı ve Türkün millî izzetinefsi
mevzuu bahis olunca, apaçık tehlikeleri dahi küçümseyen ruh asaletinin
o günkü hatırası benim için bütün Kore muharebelerinin en heyecanlısıdır.
Kafilemiz Kunuri’den hareket ettikten sonra Amerikan tümen karargâhının
bulunduğu düzlükten daha ilerde, motorlu vasıta parklarından az uzakta,
yeni bir tertip ve düzen için yolun kenarında durdu.
Gün ağarmaya başlamıştı. Vaziyet hakkında bilgi edinilir ümidi ile kırk sekiz
saat aç erlerimize kumanya bulabilmek maksadıyla bir yüzbaşı arkadaşla
tümen karargâhının bulunduğu yere gittik. Büyük bir çadıra girdiğimiz vakit
yüksek rütbeli Amerikan subaylarının ortadaki büyük bir masa üzerine
serilmiş vaziyet haritası etrafında toplandıklarını gördük...
Hiç kimse konuşmuyordu. Masaya yaklaşıp haritaya bakınca, karargâh
çadırını saran bu meyus sükûtun sebebini anladım. Harita üzerinde kırmızı
oklarla gösterilen düşman taarruz kolları bir ahtapot gibi etrafımızı sarmıştı.
En fenası da takip edilecek yolun çok daha gerilerinden kesilmek üzere
oluşu idi. Daha geri yol kısmı, şişenin boğazı ve ağzı tıkanmıştı.
Vaziyetin vahameti artık hiçbir suretle yardım görmemize imkân
olmadığını anlatıyordu.
Dostlarımızın tankları, topları ve belki de biraz sonra binip bu cehennem
içinde kendilerini uzaklaştıracak vasıtaları vardı. Biz ise yürüyecektik.
Biraz yürüdükten sonra Amerikan topçularının bulunduğu bir köye gelindi.
Burada daha evvel gelebilmiş arkadaşlarla birleşerek mevcudumuz
biraz daha arttı. Genç bir levazım subayımızın nereden, nasıl temin ettiğini
bilmiyorum, biraz reçel, peynir ve birer dilim ekmekten ibaret ziyafeti,
vücudumuza yeni hamleler için kuvvet bahşetti. İki gündür aç olmamıza
rağmen açlıktan ölmemek veya hiç olmazsa dermansızlıktan yolda
kalmamak için zorla çiğnediğimiz lokmalar boğazımızda düğümleniyordu.
Erlerimizi biraz bir şeyler yemeleri için teşvik, hatta icbar ederken
onlar da en samimî bir ifade ve muhabbetle “ sen de ye komutanım “
diye adeta yalvarıyorlardı. Vatandan haftalarca uzakta kader birliği
etmiş birkaç yüz kardeşinin birbirlerine olan karşılıklı ve samimî
mecburiyetleri gönüllere, ekmek ve yemekten ziyade kuvvet,
kudret bahşediyordu.
Yorgunduk. Fakat dinlenmek için daha fazla duramazdık. Köyden hemen
çıkmış, biraz yürümüştük ki, Amerikalıların yakın emniyeti için postalar
sürüldüğünü söyledikleri civar tepelerden yürüyüş kolumuz şiddetli ateş
yedi... Yol terk edilerek hendekler ve civardaki müsait araziden
faydalanılarak yeni bir karara varmak için etrafı gözetlemeye başladık.
Bu esnada biraz evvel terk ettiğimiz köyden topçu ve motorlu
vasıtalar da yanımıza yaklaşmış ve durmuşlardı. Bir Amerikalı yarbayın
şu teklifi ile karşılaştık:
-- “ Yol ateş altındadır. Karşı tepedeki düşman bir
taarruzla atılmazsa hareketimize imkân olmayacaktır.
Sizden düşmana taarruz ederek yolu açmanızı istiyoruz.
Amerikalı Yarbayın kararı doğru, fakat teklifi acayipti. İlk nazarda,
yolu açın, biz gidelim de, siz ne olursanız olun, demek ister gibi bir
mana taşıyan bu teklif aslında haklı idi.
Yüz kadar motorlu vasıta, otuz kadar top ve milyonlar değerinde
harp malzemesinin düşman eline geçmesini önlemek için yolu açıp
onların geriye gidebilmelerini temin etmek bir vazife borcu idi.
Bu vazife yapılırken kamyonlar ve toplar geçmiş ve çok kısa bir
yürüyüşten sonra yolun sağ ve solundan tekrar ateşe yakalandık.
Önümüzde geçilmesi lâzım gelen diz boyu derinliğinde bir su vardı.
Kulaklarımızın dibinden vızlayarak ayaklarımızın önüne düşen
mermilerden toprak kaynaşıyordu. Bu ölüm gürültülerine,
vakit vakit yaralanan ve şehit olanların hain iniltileri karışıyor,
yaralılarımızı omuzlarımızda ve kollarına girerek taşıma mecburiyeti,
düşmanın işini kolaylaştırıyordu. Suyu bata çıka geçtik, fakat sırılsıklam
olan ayak ve vücutlarımızdan buğular çıkmaya başladı. Az sonra da
vücutta hareket kalmayınca ayazdan donan elbiselerimizin içinde
düşman kurşunundan gayri donma tehlikesi de belirmişti.
Su dan sonra düzlük gittikçe darlaşarak arazi civar tepelerin
hakimiyeti altında bir boğaz halini aldı. Üstümüze her taraftan
yağan mermilerden başka bir de tam cephemizden makineli tüfek
ateşleriyle karşılaştık. Artık ilerlemeye imkân kalmamıştı.
Bu feci durumumuzu gören düşman da teslim olmaktan başka
çaremiz bulunmadığına karar vermiş olacak ki tüfekleri atıp ellerimizi
kaldırmamızı, yani esir olmamızı işaret ediyorlardı. Bu işaretler bize
atılan mermilerden daha fena geldi. O zamana kadar süratle menzil
dışına çıkmak ve daha müsait bir durumda mukabele etmek
kararımız değişti.
Artk gizlenme, müsait yer arama imkân yoktu. Ayakta, çekerek,
nasıl rast gelirse düşmana çevrilen namlularmızdan fırlayan mermiler
işaret edenleri yere serdi. Skan ateş sesleriyle beraber mermilerin
yükseklerden atًn gerek düşmanın siperlerine gömüldüğünü anlıyorduk.
Yaralılarımızdan yürüyebilenlerden szan kanlarına rağmen son
gayretlerini sarf ederek, ağır olanlar da arkadaşlarının yardımıyla
yol boyuna getirilerek yatırılıyordu. Bunlar geriden gelebilecek
vasıtalara bindirilecekti.
Bütün çaresizliğe ve ümitsizliğe rağmen Allah’tan ümit kesilmiyor.
Biz bu ümitsiz mücadelenin son dakikalarına gelmiştik ki, gerimizden
motor sesleri duyulmaya başladı. Az sonra her türlü silahlarla mücehhez
motorlu vasıtalar yanımızda durdu. Bu kolda tümen karargâhının kurtulan
topları ve tankları vardı. Tanklar ateşiyle bize yardıma başladılar.
Amerikan piyadeleri dereye inerek mevzilendiler.
Yapılan devamlı ateş
muharebesiyle düşmanın sinmesinden istifade edilerek vasıtalar
ileriye fırladı. Bu sefer bizi de arabalara aldılar. Fakat her yüz,
iki yüz metrede bir, kol durmak mecburiyetinde kalınca, yere atlayarak
muharebeye tutuşuyor, baskısından sonra tekrar hareket ediyorduk.
Bu ilerlemede herhangi bir arıza dolayısıyla yolda durmuş vasıtalar
yanlara devriliyor ve yol açılıyordu.
Bu hareketler esnasında yakın mesafelerden yapılan ateşlerle
vasıtalar delik deşik olmuştu. Tabi şehit olan ve yaralananlar da
pek fazla idi. İçinde bulunduğum bir muhabere otosunda iki
Amerikalı ölmüş, bir Amerikalı, iki Türk yaralanmıştı.
Çok derin bir boğaza girdiğimiz vakit, düşmanın havan ve bazuka
ateşleriyle durmak mecburiyetinde kaldık. İki tarafımızdaki sarp tepelere
mevzilenen düşmanın burada son kozunu oynamağa karar verdiği
anlaşılıyordu. Yine vasıtalardan atlayarak sarp yamaçlara doğru saldırıldı.
Bu artık son ve en müthiş mücadele idi. Daracık boğaz, top tüfek sesleri,
birbirine karışan türlü lisan gürültüleriyle inliyordu.
Burada Amerikan subay ve erlerinin de yılmaz bir cesaret ve
soğukkanlılıkla mertçe dövüştüklerini gördüm.
Durmaya mecbur kaldığımız yerin etrafı dik yamaçlarla yükseldiğinden,
kol içindeki tankların ateşleri pek müessir olamıyordu.
Bu duruş, düşman silahları lehine müsait bir durum yaratmıştı.
İyice gizlenmiş ve maskelenmiş bazuka ve havanların isabetleri
pek müthiş oluyordu. Mesela; bir kamyon üstüne oturan bir havan
mermisinin infilâkıyla vasıtanın havaya fırlayan parçaları arasına
insan uzuvları da karışıyor, feryat ve iniltiler duyuluyordu.
Bulunduğumuz bu mıntıka üzerine yetişen jet uçaklarının pek isabetli
ve halâskâr müdahaleleri olmasaydı bu cehennem diyarından hiç
birimizin kurtulmasına imkân kalmayacaktı. Beş uçaklı bir filo ile yer
arsında irtibat temin edilip ateş gelen yerler uçaklara tarif edildi.
Bu uçakların düşman üstüne dalarak roketleri ve makineli tüfekleriyle
çok isabetli atışları süratle tesirini göstererek üstümüzdeki keşif ateş
baskısından kurtulduk. Düşmanın bu ateş fasılasından istifade edilerek
ve yeniden arızalanmış vasıtalar uçuruma yuvarlanarak tekrar
harekete geçtik.
Konvoyumuz hava karardıktan sonra Sunchon’ a vardı.
Burada toplanacağımız emredildiğinden vasıtalardan inen guruplar
metruk bir binanın bahçesinde toplandık. Şehir içerisinde bizden
başka kimsenin bulunmadığını araştırmak üzere bir ekip çıkarttım.
Konvoy Piyangong’a hareket etti. Ekip döndü, şehirde hiçbir canlı
mahlûka rastlamadıklarını söylediler. Beraberce Sunchon’un ıssız ve
karanlık sokaklarında yürümeye başladık. Hayattan eser olmayan bu
şehir sokaklarındaki sessizlik muharebe meydanının o müthiş
gürültülerinden daha korkunç ve ürpertici idi.
Uzaktan gelen ayak sesleri duyduk. Bunlar Koreli iki askerî polisi idi.
Onların delâletiyle pencerelerinden ışıklar görülen büyük bir binaya geldik.
Bizden iki subaya rastladık. Onlar da toplanma yerini arıyorlarmış.
Burası seyyar bir hastane idi. Birkaç Türk arkadaşla daha buluştuk.
Bu hastaneye getirilmiş Türk yaralılarının da bulunduğunu söylediler.
Bu hastane büyük çadırlardan ibaret olup hepsi tamamen dolmuştu.
İlk tedavileri yapılanlar geriye naklediliyorlardı. Bizden olanları arıyor ve
“ Türk var mı? “ diye soruyorduk. Her grup içinden
“ Ben varım, ben Türküm, buyur komutanım “ diye cevap alıyorduk.
Hafif ve ağır olmak üzere birçok yaralılarımıza rastlıyor, onlar da bizi
görünce birkaç kelime konuşabilmenin saadeti içinde
ızdıraplarını unutuyorlardı.
Biz yaralılarımızla kucaklaşıp konuşurken, hastanenin rahibi mütebessim
ve mültefit bir tavırla yanımıza yaklaştı. Onunla görüşürken İngilizce bilen
arkadaşımızın yüzünde beliren hayret ve memnuniyet ifadelerinden merakla
neticeyi bekliyorduk. Kısa bir konuşmadan sonra, bize bütün çektiklerimizi
unutturan müjdeli haberi verdi. Bu haber General Mac Arthur’un
“ Türk kuvvetleri 8. Orduyu kurtarmıştır” mealindeki beyanatı ve bütün
dünya efkârının bizimle meşgul olduğu idi. Güler yüzlü ve hürmet telkin
eden rahip, tekrar tekrar bizi tebrik ediyor, ellerimizi sıkıyor ve Allah’ın
lütfü ile bütün arkadaşlarımıza kavuşacağımızı söyleyerek teselli ediyordu.
Bu sevinçli haberi yaralılarımıza duyurduk, hepsi ızdırablarının tesellisini
bulmuş, yaralarının devasına kavuşmuş gibi, sevinç ve heyecan
içinde idiler.
Hafızamda ve ruhumda silinmez bir iz bırakan
aşağıdaki konuşmayı aynen yazıyorum.
Zafer müjdesini yaralılarımıza verirken sağ ayak kemiği kırılmış
bir erimizsedyesinden doğrulmak isteyerek;
“ Yüzbaşım, Moskof da duymuş mu? “ dedi.
Tercüman arkadaşımız aynı suali rahibe sorunca
aldığımız cevap hepimizi bir kat daha coşturdu.
Yaralımıza aynen anlattım
“ Moskof radyosu, Amerikalılara,
sizi bu sefer Türkler kurtardı “ diyorlarmış.
“ Bizi düşman övdükten sonra
akan kanım helâl olsun” dedi”.
|
| |
|
|
| Son Yazılarım |
|
|
Destekleyenler |
|
|
| Bağlantılarım |
|
|
|
Yorum